.JPG)
kl.jpg)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
kl.jpg)
.jpg)
.JPG)
Op Vogelreis in Suriname:
- langs oude plantages (Peperpot) rondom Paramaribo met gewoonste (grietjebie) en mooiste (donacobius) vogel
- langs de Warappakreek (Mangrove) naar Matapica strand met heel veel grijze strandlopers(legstrand van zeeschildpadden)
- over Kabelebo rivier naar stroomversnelling
- van Fungu-eiland nabij Raleighvallen naar de Voltzberg en de lek van de oranje rotshanen
- van Arapahu naar de watervallen in de Corantijn
Net als vorig jaar zijn we ook dit jaar weer naar Sauerland getogen om de Rothaarsteig verder te lopen. Inmiddels heb ik voor op mijn iPhone het Rothaarsteiglied gedownload "Wir wandern mit gesang am Rothaarsteig entlang. Wir lieben Wald und Bergen im schönen Sauerland" .
De route van de Rothaarsteig is uitzonderlijk goed aangegeven. overal zie je het Rothaarsteig teken. Langs de weg zijn veel rustplaatsen en schuilhutten. Ook hebben ze soms op mooie uitzichtpunten grote houten lijsten neergezet waardoor je het landschap als ingelijst kunt bewonderen. Het was erg warm dit jaar en dan is het goed in de bossen te toeven. Op de route veel beekjes en bronnen, met prachtige bloemen. Ook in Duitsland wordt veel aan natuurontwikkeling gedaan. Pal na de Tweede Wereldoorlog werden er veel naaldbossen aangelegd, om te voorkomen dat er weer een tekort aan hout zou ontstaan. Daar hebben ze nu wel een beetje spijt van, want van oorsprong horen er gemengde bossen of zelfs loofbossen (eiken-beukenbossen) te groeien. Op sommige plaatsen worden de productiebossen nu weer gerooid om een natuurlijker landschap te scheppen. Hele mooie voorbeelden daarvan zijn te zien in het Schwarzbachtal, het Edertal en het Ilsetal. Nadeel van productiebossen is ook dat ze meestal tamelijk saai zijn, en dat er flink in gekapt wordt. Je komt dan ook herhaaldelijk kapvlaktes tegen.
Tijdens een weekendje Breda heb ik een bezoek gebracht aan het Graphic Design Museum. Het museum voor grafische vormgeving is gevestigd in een historisch pand – De Beyerd aan de Boschstraat bij de oude en inmiddels verdwenen Gasthuispoort.
In 1955 is het gebouw aangekocht door de gemeente Breda en verbouwd tot cultureel centrum. Veel oudere Bredanaars kennen De Beyerd nog uit die periode. Van 1981 tot medio 2005 fungeerde De Beyerd als centrum voor beeldende kunst, met toonaangevende tentoonstellingen op het gebied van beeldende kunst, fotografie en grafische vormgeving. De gerenommeerde architect Hans van Heeswijk, sinds 1985 huisarchitect van De Beyerd, heeft de grootschalige verbouwing gerealiseerd. Sinds 1 januari 2008 is het museum verzelfstandigd. Als stichting nationaal museum voor grafische vormgeving is het statutair gevestigd in Breda.
Al een tijdje is Breda dus het centrum voor grafische vormgeving in Nederland. Dat was helemaal nieuw voor mij.
Het huidige museum is nieuw, licht en met mooie grote open zalen opgezet.
De vaste tentoonstellingsruimte biedt een overzicht van de geschiedenis van de Nederlandse vormgeving onder de titel “100 Years of Dutch Graphic Design”.
Het begint met de opkomst van de grafische vormgeving in de twintiger jaren van de vorige eeuw. Kenmerkende affichetekenaars en bekende typografen ontwierpen lettertypen en affiches, boekomslagen, folders en ander gedrukt materiaal.
Dit gedeelte van de tentoonstelling deed me erg denken aan het Bauhaus Museum in Weimar. Daar waren we 2 jaar geleden en dat heeft erg goede indruk op me gemaakt.
In de tweede zaal komen al meer typisch Nederlandse ontwerpen naar voren uit de naoorlogse periode, zoals de routewijzers van de ANWB en de NS pictogrammen. Onder een aantal trefwoorden (samenwerken, structureren en coördineren, waarderen en identificeren, communiceren en prikkelen, verleiden en verkopen en informeren en amuseren) zijn de ontwerpen gegroepeerd.
Het meest indrukwekkend vond ik de derde zaal waarin een beperkt aantal moderne projecten worden uitgebeeld. Die uitbeelding vindt plaats door middel van touchscreen tafels. Daarop zijn een aantal video’s gemonteerd van de betreffende ontwerpen die vertelt over zijn inspiratie, zijn idee en het uiteindelijke resultaten. Heel verschillende projecten zoals de restylen van Het Parool en die van de Politie, het ontwerpen van een opera-affiche, het ontwerp van een computerletter Beowulf. Erg mooi en informatief gedaan.
Ook indrukwekkend vond ik de affichewand, waarbij een elke dag een wisselende collectie – door systeem op basis van typografisch filter uitgekozen – affiches, nieuwsberichten e.d. op de muur worden geprojecteerd. 
De speciale tentoonstelling betreft de Dutchdesigner Database en geeft een historisch overzicht van de ontwikkeling van het vak van grafische vormgeving. Met als uiteindelijke presentatie de Designer database, die tijdens de tentoonstelling nog wordt aangevuld.
Via www.dutchdesigndatabase.com kan iedere ontwerper werk uploaden. Op deze manier wil de tentoonstelling ook bijdragen aan de discussie over de digitale conservering van het grafisch erfgoed en de conservering van digitaal grafisch werk.
En zo is de Dutch Designer Database een mooi initiatief voor het data-archivering binnen een bepaald vakgebied. Erg mooi gedaan.
Een aanbeveling dit museum!
Net als 2 jaar geleden weer op pad in een Duits Middelgebergte. De Rennsteig is afgelopen en het Thuringer Wald daarmee gedag gezegd.
Dichterbij in Sauerland kun je ook mooi wandelen werd me verteld in het Rothaargebirge, even ten oosten van Keulen.We namen voor een week onze intrek in Winterberg (soort Zandvoort, maar dan in het 'bergs') en ik ging van start in Brilon, lopend over de Rothaarsteig: der Weg der Sinne.
Een mooie lente, zachtgroene beukenblaadjes, bosanemoontjes en bosbiezen, heuvelend landschap met mooie vergezichten. Sprankelende beekjes met goudveil, en volop oranjetipjes op de pinksterbloemen.
Maar wel ook erg druk. En overal waar je ook wandelde mensen of menselijk handelen of het geluid van auto's.
Tijdens de stormen van eind vorige eeuw zijn veel bomen in Sauerland om gegaan. Kwam ook doordat er eigenlijk in de 17e en 18e eeur en later al veel gekapt was en weer begroeid werd met sparren, die altijd al lichter wortelen. Het originele loofwoud was er al lang niet meer. Zo te zien wordt er van de gelegenheid gebruik gemaakt weer wat aan natuurontwikkeling te doen en terug te gaan naar gemengde bossen van loof- en naaldhout. Ook wordt geprobeerd de heidevelden weer te herstellen onder meer door te plaggen.
En dan het circus rondom Winterberg, skipistes, skilifte, Erlebnisparke en weet ik al niet. En op een mooie, vrije dag loop je daar dan samen met een voortdurende stroom aan mensen, meest in kleine, soms in grotere groepen.
Wel even wennen na de stilte in Thuringen...
Op vakantie in Engeland (Zuid Devon) is het vandaag, na een aantal dagen redelijk mooi weer, echt Engels: grijs en nat. Tijd voor vakantieliteratuur. Ik heb meegenomen:
'The succesful academic librarian: winning strategies from library leaders' ed. by Gwen Meyer Gregory. Information Today, 2005.
Goed, dacht ik voor wat professionele overdenkingen in de vakantie. Per slot is vakantie bedoeld om weer op een andere manier naar het werk te kijken.
Deze bundel bestaat uit 3 delen [ the basics- getting of to a good start; things to think about-getting and keeping a great job; tales from the trenches – academic librarians share their stories],met in totaal 25 bijdragen, handreikingen voor het bouwen aan een succesrijke carrière voor de wetenschappelijke bibliothecaris. Zelf zie ik me niet als een wetenschappelijke bibliothecaris, maar omdat ik in een wetenschappelijke omgeving werk spreekt het me wel aan.
Het geheel is erg Amerikaans en, behoudens een hoofdstuk over Canada, geheel gericht op de situatie in de USA. Maar het geeft me toch wel aanzetten tot professionele bezinning.
Zoals over de expertise van de bibliothecaris. Elizabeth O. Hutchins schrijft daarover:'..some areas of specialization include information literacy, the organization of access to resources, the dissemination of knowledge, and facilitating users' connection to key scholarly conversations' en McKinley Sielaff vervolgt in het hoofdstuk over het aanleggen van een prestatie-dossier met het noemen van diverse onderdelen in de taak van de bibliothecaris. Veel instructies en gebruikersondersteuning, het faciliteren van toegang tot bronnen, databases, bestanden en literatuur, maar ook netwerken om zo meer kennis toegankelijk te krijgen.
Een ander belangrijk onderwerp is de bijdrage van de wetenschappelijke bibliothecaris aan de 'body of knowledge' van de bibliotheek- en informatiewetenschap. In een tenure-positie moet een Amerikaanse bibliothecaris ook publiceren over zijn ervaringen en onderzoek. In een tenure-proces (ong. 6-jaar durende opbouw om tot vaste aanstelling te komen) wordt je door een externe commissie beoordeeld of je je deel wetenschappelijk werk geleverd hebt en anderszins je prestatienormen hebt gehaald. In Nederland kennen wij dat niet in de bibliotheekwereld. Daarom ook wordt er relatief weinig gepubliceerd in peer reviewed bibliotheektijdschriften. Iets wat Wouter Gerritsma ook al aanstipte bij de uitreiking van de 'Informatie Professional van Het Jaar 2007-prijs'. Het vak van bibliothecaris is in Nederland ook nauwelijks een wetenschappelijke discipline. Terwijl in de USA de Association of College and Research Libraries (ACRL) al in 1971 richtlijnen uitgaf voor criteria waaraan een bibliothecaris moet voldoen om een academische status te verwerven. En terwijl ik toch zelf mijn doctoraal heb gehaald in bibibliotheek- en informatiewetenschap, ben ik niet op de hoogte van reguliere onderzoekslijnen op ons vakgebied. Om een bijdrage te leveren aan de algehele knowledge base van de bibliothecarissen is een weblog natuurlijk een mooie toepassing, en als je kijkt naar de Biblioblogosphere-wiki, dan zijn er in Nederland toch ook aardig wat mensen bezig. Maar wetenschappelijk?
Een derde belangrijk onderwerp uit het boek is de 'voortdurende scholing', in het Engels 'continuous education' en vroeger in het Nederlands aangeduid met de Franse term 'éducation permanente', Een aardige observatie vond ik de vermelding van de door Peter Vaill ontwikkelde theorie, dat door de snel vervanderende technologie in bibliotheken een situatie is ontstaan van 'permanent whitewater'. Een situatie waarin een werkomgeving continu in beweging is en daardoor de werknemers dwingt om dingen te doen waar ze nog geen ervaring in hebben. Dat betekent ook dat je als bibliothecartis goed moet kunnen leren en je snel nieuwe vaardigheden eigen maken.
Toch wel wat bezinning, morgen ga ik het herkauwen tijdens mijn vervolg-wandeling over het South West Coast Path.
Na de conferentie had ik nog twee en een halve dag voor toeristische activiteiten.
En jawel in Crystal City startte een leuke straat tentoonstelling waarbij allerlei kleine vliegtuigjes versierd zijn en opgesteld in alle straten van Crystal City onder de naam Crystal Flight.
Maar we wilden toch naar Washington aan de andere kant van de Potomac rivier.
Eerst naar de Library of Congress.
Om aan te geven hoe groot die gebouwen zijn zie je mij op de foto naar de ingang van het LoC Madison gebouw lopen. Er zijn nog 3 andere gebouwen.
En daarna zijn we vanaf het Capitool de hele National Mall, met al die Smithsonian musea afgelopen. We hebben gelunchte in de National Gallery Sculpture Garden, en dat is meteen ook het meeste wat we van die immense museumcollecties gezien hebben.
Naar het Witte Huis en naar het Lincoln Memorial en vervolgens een rondrit door de stad naar de nieuwe National Cathedral en door Georgetown.
Groot, indrukwekkend en soms zelfs een beetje megalomaan. Maar ook schoon, vriendelijk en zonnig. Gezellige straten in Georgetown en de huizen weer op menselijke maat. We hadden geluk juist in deze tijd te komen nu du kersenbloesem nog zachtrose bloeit.
Maandag weer terug aan het werk. Beetje wazig nog. En als taak ligt nog het schrijven van een evaluatie over de conferentie.
In ieder geval vind ik het live bloggen een fantastische manier om de presentaties goed te verwerken, zeker als je een goede internetverbinding hebt, zodat je gelijktijdig aanvullende sites kunt bekijken of iets kunt controleren.
Drie weken rondlopen in tropisch Suriname, in de hitte en in de regen, maar ons koesterend in de warmte en vriendelijkheid van de mensen, de schoonheid van de natuur en de relaxte atmosfeer.
Wandelen in de historische binnenstad van Paramaribo (werelderfgoed), winkelen in de Domineestraat en in de Maagdenstraat, naar de warenhuizen van Kersten en Kirpalani, maar ook naar de kleine Chinese supermarktjes, waar je behalve etenswaren ook kleren en huishoudelijke zaken en drogisterij-artikelen en wat niet meer kunt krijgen. Sfeer opdoen op de grote centrale markt en langs de Waterkant flaneren met een flesje gemberbier en later op het grote terras van café het Vat met een djogo voor je zie je tout Paramaribo aan je voorbijtrekken.
Genieten van de monumentale panden aan het onafhankelijkheidsplein, het gouvernementshuis met de palmentuin en de standbeelden van Pengel en Lachmon. De mooi gerestaureerde Louisianastyle houtenhuizen met veranda in de watermolenstraat, en de officierswoningen bij Fort Zeelandia. In Fort Zeelandia word je je nog sterker bewust van de geschiedenis van slavernij en immigratie: er is nu een tentoonstelling over de Brits-Indische immigratie uit de 19e eeuw. En overal de grietjebees, de koereigers en de ani’s (kawfoetoebois). Tegenover het terras aan de Van Sommelsdijckstraat kon ik drie verschillende soorten kolibries zien foerageren.
Nog meer historie op een toer rond de plantages (dorpjes die daar nog van overgebleven zijn) en naar Nickerie, waar de meeste Aziaten zijn neergestreken. Zoutwatermoerassen met rode ibissen, ooievaars en visarenden. Gieren, caraca’s en slakkenwouwen langs de kant van de weg en de rijstvelden. Zwemmen in de Surinamerivier en in de Commewijne.
Op de foto sta ik onder de waterval Mooi-Mooi in de Kabalebo-rivier in de jungle van West Suriname. Ook zwemmen bij een stroomversnelling, op een strandje waar een kaaimannetje ligt te zonnen en onze marron bootsmannen piranha’s vangen.
Het oerwoud nog bijna helemaal ongerept, met zijn honderden palmensoorten, woudreuzen, lianen, prachtige bloemen, met anaconda’s en gifslangen, met traag zich voortbewegende luiaards en watervlugge aapjes. En veel, heel veel tropische vogels van toekans en ijsvogels, tot guans en currasows, van zwalustaartwouw tot zwarte arend en van witbuikzwaluw tot palmtanager.
Geweldig vakantieland, Suriname! [ met dank aan Access Travel]
Net terug van een klein weekje kamperen en wandelen/fietsen op Ameland. (Trek)vogels kijken op het wad: rosse grutto’s, bonte en kleine strandlopers, steenlopers, wulpen, scholeksters, goud- en zilverplevieren en natuurlijk bontbekjes. Maar ook fietsen naar het Oerd en wandelen over de zoute weide. Op de foto zie je me in de verte door een veld met geurende zee-alsem wandelen. In het weiland ook veel zoutgras, schorrekruid, engels gras, zulte en allerlei andere zoutminnende planten.
Prachtig ook was onze wandeling door de westerkwelder waar je mooi het maken van het nieuwe land kon zien, beginnend met zeekraal en later plukjes zeeraket, engels slijkgras, melkkruid en voorbij de vuurtoren op het groene strand: duizendguldenkruid, rode ogentroost, zeerus en moerasweegbree.
Terug op het werk is mijn bureau verplaatst en moet ik me eerst heroriënteren.
Sinds vorig jaar ben ik helemaal verslingerd geraakt aan het Thüringer Wald.
Dat is nou eens een echt bos. Middelgebergte, gemengd sparren-beukenbos. En nu in het voorjaar in prachtige groentinten, met witte ondergroei van klaverzuring en bosanemonen. Hoogveen en bloeiende bosbessen op sommige stukjes. Ik loop daar over de Rennsteig, een eeuwenoud wandelpad, erg populair in verleden en ook nu nog, zeker in het weekend. De Rennsteig werd eind 19e eeuw bekend gemaakt door de (tweederangs) dichter August Trinius, met zijn beroemdste uitspraak: " Wandern heisst Leben" . En daar kan ik het wel mee eens zijn. Het is heerlijk om door dit prachtige boste wandelen en te genieten van de geuren, kleuren en geluiden van de omgeving.
